‘Het is een week met een lach en een traan’

Als Team Westland naar de Tourmalet gaat, kan VS Cycling natuurlijk niet achterblijven. En niet alleen omdat zeker de helft van het materiaal waarop wordt gefietst ons zéér bekend voorkomt. Nee, vooral ook omdat er op die gemene steenpuist in de Pyreneeën nogal wat herinneringen liggen voor Sander en Eke van Scheijndel. Fietsen was er dit jaar niet bij, sleutelen en begeleiden (Sander) en wandelen (Eke) wel. Een update uit het Westlandse plaatsje Argelès-Gazost, 1350 kilometer fietsen hier vandaan.

‘Het is een week met een lach en een traan’

Sander voor de officiële ploegleidersauto van Team Westland.

Een weekje vakantie was het niet direct voor Sander. ‘Nee, het is een heel drukke week geweest. Ik ben veel mee geweest in de ploegleidersauto van Team Westland met Hans Jansen achter het stuur. Dan is het vooral eten en drinken aangeven aan de rijders en af en toe een deelnemer die gelost is weer terugbrengen naar de groep. Verder hebben we met de auto wat routes uitgezet op de gps.’

‘Het is een week met een lach en een traan’

Daarnaast kon hij ook aan de slag in z’n ouwe vak, dat van mécanicien. ‘Het is dit jaar heel erg meegevallen, vooral op de dag van de beklimming zelf. Er waren maar een paar pechgevalletjes en af en toe een bandje wisselen. Het gaat vooral om de laatste afsteldingetjes. Je rijdt hier in je laagste verzet omhoog op de Tourmalet. Omdat je dat tandwiel thuis eigenlijk nooit gebruikt heb je vaak dat het niet lekker loopt. Deelnemers zijn toch al een beetje zenuwachtig, dus dat moet even worden nagekeken.’

‘Het is een week met een lach en een traan’

Twee kisten materiaal

Vanuit ’s-Gravenzande gingen er twee kisten met materiaal mee naar Frankrijk. ‘Binnenbandjes, buitenbandjes, stuurlintjes voor als er een keer iemand valt, schoenplaatjes want die worden nog weleens vergeten en reservewielen. Het is maar één keer gebeurd dat ik zelf iets niet kon repareren. Dat was een achterwiel en ik had alleen maar achterwielen voor schijfremmen bij me. Maar de eigenaar van de camping heeft ook een fietsenwinkel en daar hebben we toen maar een achterwiel gehaald.’

‘Het is een week met een lach en een traan’

Eke en Sander bij het Team Westland-monument in 2018.

Emotionele momenten

Het was een hernieuwde kennismaking met de berg waar Eke en Sander al eerder emotionele momenten beleefden. In 2017, een jaar na de ontdekking van haar borstkanker, stapte Sander zelf op de racefiets. Samen met stiefzonen Gianno en Luca reed hij de 18,3 kilometer omhoog. Het jaar erop ging Eke zelf wandelend de naar boven, amper hersteld van haar behandeling. ‘Ja, het is altijd wel weer confronterend om hier te staan. Vooral voor Eke is het een heel emotioneel moment. Je hoort de verhalen tijdens de tv-uitzending van mensen die de ziekte niet hebben overleefd en je weet dat het toen ook heel anders had kunnen aflopen. En dan was ze ook nog eens gevraagd voor de tv-uitzending van Team Westland om erover te vertellen. Dat maakt het extra confronterend. Maar daarom is het ook wel weer heel mooi om hier te zijn..’

‘Het is een week met een lach en een traan’

Voor de camera's van de WOS mocht Eke nog een keer haar verhaal vertellen.

Week met lach en traan

En toch is het weekje ‘VS Cycling on Tourmalet’ er één om met plezier om op terug te kijken. Sander: ‘Het is een bizarre week geweest met driehonderd Westlanders bij elkaar op de camping. We zouden het ook niet graag willen missen. Je kunt het eigenlijk niet beschrijven hoe het is, je moet erbij geweest zijn. Het is een week met een lach en een traan. En het is ook niet zo dat het de hele week over leven en dood of kanker gaat. Het ene moment is iedereen muisstil in de zaal. En het andere moment begint Ronnie Ronaldo te zingen en is het één groot feest. Negentig procent van de week staat in het teken van fietsen. Het leuke is ook dat je mensen op een heel andere manier leert kennen, als je het verhaal achter hun deelname hoort.’ 

‘Het is een week met een lach en een traan’

Familie-eer hoog houden

Op de dag van de beklimming, woensdag, was het Eke die de familie-eer hoog hield. ‘Maar het is haar niet helemaal meegevallen. Dat wisten we ook wel van tevoren. Met de kanker gaat het wel goed, maar ze ondervindt ook nog veel andere klachten. Dus dat was af en toe een stukje mee met de auto en dan weer een stukje wandelen.’

‘Het is een week met een lach en een traan’

Geen spijt dat hij z’n klimmerskuiten na jaren van stilstand hier niet heeft kunnen reanimeren? Sander: ‘Nee, ik heb geen meter gefietst, maar het is ook prachtig om mensen uit de brand te helpen. Het is mooi om hier te zijn, maar ik denk wel dat ik het volgend jaar toch weer zelf op de fiets stap.’

Deal!

 


Terug



Deel het met uw vrienden!


Contactgegevens

Routebeschrijving