Wintersporten in de zomer: drie Westlanders bij de Ötztaler Radmarathon

Drie graden wijst de thermometer aan om half acht, bij de start van de Ötztaler Radmarathon in Sölden, hartje Tirol. Maikel van den Ende weet dan al: dit gaat niet de zonnige editie worden die het de afgelopen jaren wel was. Twee dagen eerder stond hij nog met fietsmaten René Beukers en Karel Smith in de sneeuw op de top van de Timmelsjoch, de berg die later op de dag nog moet worden beklommen. Iets voor half acht ’s avonds zal hij finishen, na een dag met regen, kou en technische malheur.

De Ötztaler Radmarathon heeft misschien niet de bekendheid van de Marmotte in de Franse Alpen. Qua zwaarte doet de Oostenrijkse Alpenrit er niet veel voor onder. Over een afstand van 226 kilometer krijgen de deelnemers 5.500 hoogtemeters te verteren, onder meer over de Brennerpas. Het dessert is de Timmelsjoch, een gemeen kreng van 2500 meter hoog. Maximaal gaan de hellingen tijdens de marathon tot 18%. Van de 4800 deelnemers zal een kwart de finish niet halen.

Team Westland

‘De Ötztaler Radmarathon kwam in beeld toen Team Westland zich een paar jaar terug oriënteerde op een nieuwe uitdaging. Het is toen de Tourmalet geworden, maar die marathon is blijven hangen. Toen we bij Team Westland informeerden wie er nog meer interesse hadden, bleven wij drieën over. Maar dan is de deelname nog niet zeker, want je moet ingeloot worden’, vertelt Maikel van den Ende (Wilier Granturismo) bij thuiskomst in ’s-Gravenzande. Met plaatsgenoten René Beukers (Isaac Meson) en Karel Smith (Specialized Tarmac) heeft hij er dan net de terugreis vanuit Sölden opzitten.

Van links naar rechts René Beukers, Maikel van den Ende en Karel Smith op wintersport...

Heel slecht weer

Via zondagse trainingsrondjes van 100 kilometer en langer bereiden de drie zich voor. Op de afstand dan, want vooral de weersomstandigheden blijken een onverwachte uitdaging. ‘Je verwacht mooi weer en een prachtige omgeving. Maar toen we aankwamen, was het heel slecht weer. Toch was het goed dat we er een paar dagen eerder waren. Zo konden we nog een beetje wennen. Op vrijdag reden we voor het eerst de Timmelsjoch op en daalden we af in de sneeuw. Zaterdag zijn we met de auto maar naar Italië doorgereden, om het mooie weer op te zoeken.’

Een selfie toen het even droog was, in de dagen ervoor: van links naar rechts Karel, René en Maikel

Handschoenen en overschoenen

Op de dag van de marathon, zondag 2 september, blijkt het inderdaad bar en boos. Het is drie graden bij de start om half acht. Het weerbericht kondigt niet veel betere omstandigheden aan. Maikel: ‘Zoveel regen hadden we niet verwacht. Ter plekke zijn we nog neopreen handschoenen en overschoenen wezen kopen. De voorspelling was dat de Brenner en de Jaufenpas nog droog zouden zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik had ook nog de pech dat ik niet meer goed in een van mijn pedalen klikte. Met alleen de voorkant van de schoen op het pedaal ben ik afgedaald. Dan kun je alleen maar duwen op de pedalen en niet trekken. Ik had het geluk dat er halverwege een materiaalwagen stond die het kon verhelpen.’

Soep en gelletjes

Want de verzorging onderweg was grandioos, ervoeren Maikel, René en Karel. Onderweg is er van alles te eten voor de deelnemers. ‘Maar op een gegeven moment rij je alleen nog maar op soep en gelletjes.’ Volgens de opgave op Strava moet hij ruim 9000 calorieën naar binnen hebben gewerkt.

De binnenkomst van Maikel na 226 kilometer, in 10 uur en 25 minuten

Finale van 2500 meter hoog

De beklimmingen zijn fors. De Kühtai van 2020 meter is de eerste, de Brenner is met 1377 meter de minst inspannende waarna de de route koers zet naar Italië. Daar is de Jaufenpas van 2090 meter de opmaat voor de finale: de Timmelsjoch van 2500 meter. ‘Die twee laatste twee beklimmingen waren bij mij deels nat, maar de afdalingen waren wel redelijk droog. Door mijn materiaalpech was René mij inmiddels een uur vooruit gereden. Hij heeft echt heel slecht weer gehad. In het dal was het gemiddeld 10 graden, bovenop de bergen hooguit vier, vijf. Doordat je continu in beweging bent, blijf je wel warm.’

Bij de start van de Radmarathon, van links naar rechts René, Maikel en Karel

Tolgate

De heroïsche tocht eindigt voor Karel op de Jaufenpas: hij passeert de tijdcontrole bij de tolgate iets te laat en moet afstappen. ‘Dan is het een kwestie van je fiets stallen, die wordt keurig in de bus gezet en je wordt bij de finish afgeleverd. Ook dat was top geregeld. Ik heb het niet eerder zo meegemaakt’, zegt Maikel die de nodige bergervaring heeft. Hij reed al drie keer mee met Team Westland naar de Tourmalet, waarvan eenmaal met drie beklimmingen op één dag.

'Het geeft een enorme kick maar er gaan een hoop vrije uren in zitten.'

Afstand

Zijn netto tijd over de 226 kilometer is 10 uur en 25 minuten. De snelste rijder heeft er 7 uur en 5 minuten over gedaan. ‘Qua klimmen doet het niet voor de Tourmalet onder. Maar wat hier meespeelt is de afstand. Die ga je wel merken. Zeker als je aan het eind nog die Timmelsjoch met gemiddeld 7% voor je kiezen krijgt. En in de afdaling naar Sölden krijg je dan ook nog een keer twee kilometer klimmen!’ 

Geen verplichting

‘Redelijk kapot’ brengen de drie de rest van de avond door. ‘Er kwam niet veel tekst meer uit.’ Die verhalen kwamen pas op de terugrit naar Nederland. Plannen voor een vervolg heeft Maikel nog niet. ‘We zien wel. Het moet niet een verplichting worden, zo’n marathon. Het geeft een enorme kick maar er gaan een hoop vrije uren in zitten. Het blijft toch een hobby, dingen met elkaar doen. Zeker met Team Westland als je met elkaar in de weer bent voor het goeie doel.’

Check hier zijn rit op Strava: https://www.strava.com/activities/1815132125