Met Pascal in de zandbak

Zondagmorgen 28 oktober, het strand van Hoek van Holland. De thermometer wijst net een paar graden boven nul aan. De wind blaast koud uit het noordoosten. Er zijn dit jaar wel betere dagen geweest voor een dagje bruinbakken. Maar de duizend mountainbikers die hier aan de vloedlijn staan, komen voor iets anders: de langste beachrace ter wereld. Honderdvijfendertig kilometer naar Den Helder, onderbroken door een paar stukken asfalt en een pontje. Onder de deelnemers: ‘onze’ Pascal Recoert.

‘Het was mijn derde keer. Het was ook de zwaarste keer. Ik was wel een kwartier sneller dan vorig jaar, maar dat kwam vooral doordat we toen vanaf IJmuiden alleen maar regen hebben gehad. Nu hebben we alleen tegenwind gehad’, zegt hij een dag later. Die tegenwind zijn de deelnemers niet gewend. De wind komt vrijwel altijd uit het zuidwesten, zoals de website van het event meldt. De noordoostenwind is ook nog eens koud.

Vorig jaar zou eigenlijk de laatste editie van Hoek van Holland-Den Helder zijn. De toenmalige organisatie had het wel gehad met lokale overheden met hun regeltjes. Totdat een nieuwe organisator, Exventure, de race redde. Tot vreugde van het deelnemersveld, maximaal 1000 man sterk.

Pascal gaat een lekker stukje fietsen vandaag

Mooie ervaring

‘Het is zwaar maar het is ook een heel mooie ervaring die ik iedereen kan aanraden. Hoe zwaar het is? Moeilijk vergelijken. Het is één lang stuk rechtdoor, maar dat wil niet zeggen dat je overal kunt doorrijden. De zandmotor was een drama dit jaar. Lopen, fietsen, lopen, fietsen. En je moet het geluk hebben dat je in het goeie groepje zit. Je kunt ook een groep treffen die niet doorrijdt, maar als het je te langzaam gaat kun je ook weer niet in je eentje gaan rijden. Je móet in een groep zitten, waaiers rijden. En snel overnemen, dan houd je het het langst vol. Maar je hebt altijd weer rijders in je groep die dat nog nooit hebben gedaan.’

Voorbereiding

De voorbereiding op Hoek van Holland-Den Helder begint voor hem al een week van tevoren. Pascal: ‘Je kijkt continu wat voor weer het wordt. Waar de wind vandaan komt. Wat je aan moet, een korte of een lange broek. Wat je onderweg mee moet nemen om te eten. En ik heb dit jaar voor het eerst met tubeless banden gereden, ook een gok. Maar gelukkig geen lekke band gehad.’

The horse for the course: de Gary Fisher Paragon, een 29'er hardtail

Sluizengebied

De enige hobbels zaten in het stuk vanaf IJmuiden. Door werkzaamheden aan de haven konden de wielrenners niet de gebruikelijke route over het sluizengebied volgen. Dat werd een pont, terwijl de koers werd geneutraliseerd. ‘Maar ik heb wel tien minuten op die pont moeten wachten. Ik stond uit de wind, want het was heel koud om stil te staan. Sommigen hadden zelfs een wegwerpponcho ervoor meegenomen.’

Gary Fisher

De rit rijdt hij op zijn Gary Fisher Paragon, een 29’er hardtail uit 2003 die onderhand een klassieker aan het worden is. (‘Je fiets knapt er niet van op.') Moeilijke momenten waren traditioneel te vinden in het stuk vanaf IJmuiden. ‘Vooral de laatste 20 kilometer heb je het zwaar. Maar iedereen heeft het dan zwaar. Ik ook, ik moest uitkijken voor kramp. Gelukkig voel je het aankomen. Van iedereen om je heen hoor je dat ze leeg zijn. “Ga jij maar op kop rijden”, is het dan. Maar niemand kan het meer.’

Na afloop kunnen ze weer lachen. Pascal (midden) met fietsmaten Bart van Leeuwen (links) en Julian Mouthaan

Lof is er voor de organisatie. ‘Het was goed geregeld. Er waren twee stops, waar je bidon heel snel werd gevuld en je wat kon eten. Fruit, sportrepen, dat soort spul. Maar ik heb altijd genoeg gelletjes bij me. Je weet nooit wanneer je die nodig hebt.’

Uiteindelijk rijdt hij de 135 kilometer in 5 uur en 13 minuten, een gemiddelde van 23 kilometer per uur. Thijs Zonneveld is de snelste; de ex-wielerprof heeft 3 uur en 43 minuten nodig. De beste regiorenner is Marvin van Spronsen, die op een geweldige 27ste plek eindigt in 3 uur en 53 minuten.

Filmpje hier!