Een weekje Maeslantkering Challenge – waar gaat het heen?

Nog geen week geleden was 100 keer de Maeslantkering voldoende voor eeuwige roem in het Westland. Tot vorig weekend. Op zaterdag ging Don Olsthoorn 150 keer omhoog. Een dag later tikte Paul Sosef de 201 aan, één meer dan de all-time-high van Alex Roedoe uit 2016. En maandag maakte Danny Voogt er alweer 225 van. De vraag is: waar eindigt het? Alex: ‘Ik denk dat 300 keer redelijk is.’ Danny: ‘Op één dag moet 350 tot 400 keer mogelijk zijn.’ En Don: ‘Er is straks iemand die misschien wel 24 uur gaat fietsen.’

Alex Roedoe deed in 2016 al eens de 'Marmotte sur Mer'

Heel stilletjes bleek in 2016 Alex Roedoe al eens 200 keer naar boven en beneden te zijn gereden. ‘Buiten mededinging’ meldde hij zelf al in zijn reactie onder een Facebookbericht van Van Scheijndel Wielersport, ‘omdat de Challenge is 2016 natuurlijk nog niet begonnen was’. Maar hoe kwam de toen 47-jarige Maaslander erbij om zónder Challenge 200 keer op en neer te gaan? ‘Twee jaar terug was ik van plan de Marmotte (de Glandon, de Télegraphe, de Galibier en de Alpe d’Huez in één rit) te rijden. Dat had ik al drie keer eerder gedaan, maar ik wilde nog een keer. Ik wilde er wel serieus voor trainen, maar ik had weinig tijd om naar de bergen te gaan. En de enige klim vlakbij huis is de Maeslantkering.’

Marmotte simuleren

Dat verhaal hebben we vaker gehoord. Alleen pakte Alex die training compleet anders aan. ‘Op de Maeslantkering heb ik de Marmotte gesimuleerd. Ik klom elke keer op de kering de tijd die ik nodig zou hebben tijdens de beklimmingen van de Marmotte: anderhalf uur voor de Glandon, drie kwartier voor de Telegraphe enzovoort. Wat daar de afdalingen waren, waren voor mij die dag rondjes vlak door het Westland en Midden-Delfland.’

Goeie training

Dat leverde uiteindelijk een rit van 237 kilometer op, inclusief 200 beklimmingen in net geen 8 uur. Die legde hij af op een Cube C68. Alex: ‘Qua hoogtemeters klopte het niet met de Marmotte, maar 200 keer de Maeslantkering moest voldoende zijn. En dat bleek wel, want drie weken later ging de Marmotte ook goed. Natuurlijk is de klim niet vergelijkbaar: een kort klimmetje met een kort herstel. Maar misschien is het juist dáárom wel zo’n goeie training!’

Don Olsthoorn in betere tijden: hier bij een zesdaagse roadtrip - welke road? - van 666 km dwars door Marokko

Eén reepje

Het was Don Olsthoorn die vorig weekend als eerste het vuurtje opstookte. ‘Ik wilde Paul Sosef een beetje opjutten. Ik hoopte dat hij dan ook een poging zou gaan wagen. En ik moest toch trainen voor de Bartje 200, een mtb-marathon over 200 kilometer in Drenthe, dus het kwam goed uit.’ Na rondje 150 stapte hij van zijn Argon 18 Nitrogen. ‘Ik had geen idee hoe ver ik kon komen. Eerlijk gezegd had ik nog wel verder gekund, maar ik vond het ook wel een keer mooi geweest en ik had die dag nog meer te doen. En het is de verveling die toeslaat. Je gaat onderweg alle schepen op de Waterweg herkennen. Maar ik ben toch maar in één keer doorgereden. Onderweg niet gestopt, het enige wat ik bij me had was één reepje.’

Zwaarder dan de Amstel Gold Race

En toen kwam maandag. Binnen z’n eigen fietsgroep Squadra Tutto Gas stond Danny Voogt hoog genoteerd bij de bookmakers om Paul af te lossen. ‘Ik was wel een beetje naar voren geschoven ja’, lacht hij. ‘Ze weten dat ik het lang kan volhouden. Ik ben militair geweest, dan leer je wel doorzetten. Van de winter ben ik elke dag met de mtb naar m’n werk gereden, 27 kilometer heen en 27 terug. Ook met windkracht 8 tegen, ook met regen. Met de laatste Amstel Gold Race was ik de enige van de groep die de 240 km reed. Iedereen zei: jij bent mentaal zo sterk in je kop, dat doe je gewoon. Maar ik moet eerlijk zeggen: dit was zwaarder dan de AGR. Ik schrok achteraf zelf van de afstand (180 km) en het aantal hoogtemeters (bijna 4000).’

The King of Mountain (so far): Danny Voogt

Om vijf uur ’s middags kwam het record in zicht op zijn Pinarello. Danny: ‘Nog een uurtje erbij, dacht ik. Liever nog had ik de 250 gehaald. Dat zou nog meer mensen het idee ontnemen om het record aan te vallen. Maar ik had maandag windkracht 5 schuin tegen op de Maeslantkering. De dag was superdik. Bij de 190 kwam Paul Sosef mij heel sportief aanmoedigen, leden van m’n fietsgroep kwamen langs om te supporteren.’

Geen klimmers

Opvallend is dat geen van drieën een klimmerspostuur heeft. Alex: ‘Ik weeg iets van 80 kilo, maar het klimmen gaat mij redelijk goed af. Het is vooral de mentale instelling, zeker op een Maeslantkering. Je moet niet het aantal keren gaan tellen. Je moet tegen jezelf zeggen: ik ga om 8 uur beginnen en ik rij door tot 3 uur ‘s middags. Want die Maeslantkering is écht geestdodend!’ Ook bij Don ontbreekt de Nairo-Quintana-look: twee meter lang en 100 kilo. En Danny? ‘Met 90 kilo-plus ben ik geen klimgeit. Maar met het karakter zit het wel goed.’

Waar gaat het eindigen?

Alex: ‘Niet bij 225 keer. Als je ziet dat je voor 200 keer 6 uur nodig hebt, dan denk ik dat 300 redelijk is. Dan ben je 9 uur onderweg, vergelijkbaar met een lange toertocht.’ Don: ‘Er gaat een keer iemand dit record heel scherp stellen. Iemand die er een complete dag voor uittrekt. Of misschien wel 24 uur gaat fietsen. Ik ben alleen benieuwd hoe lang de hype nog duurt.’ En Danny: ‘Afgelopen woensdag startten we met nog wat fietsgroepen bij café ’t Hof in Honselersdijk. Iedereen had het over de Challenge. Er komt een verbetering aan, daar ben ik realistisch in. Ik denk dat 350 tot 400 keer op een dag mogelijk moet zijn. Maar: je moet wel goed in je kop zijn.'

De zwaar officieuze top 10 (correcties: meld die even via het contactformulier op onze site):

1. Danny Voogt 225, 2. Paul Sosef 201, 3. Alex Roedoe 200, 4. Don Olsthoorn 150, 5. Henri Spijkers 101, 6. Nico Mulder 100, 7. Pieter Verduijn 80, 7. Marien Vreugdenhil 80, 9. Arthur Zwinkels 65, 10. Tinus Vellekoop 60

Eerste dame: Sabine van den Berg 52