De nieuwste rage in het Westland, de Maeslantkering Challenge

Een béétje wielrenner pakt weleens de Maeslantkering mee als-ie in de buurt van Hoek van Holland is. Twee, drie keer omhoog om even een ander ritme te rijden. Maar hoe gek moet je zijn om ‘m 50 keer achtereen te beklimmen? (‘Ik dacht: ik ga mezelf eens pesten!’) Of 52 keer? (‘Het jaar ervoor was ik al 51 keer omhoog geweest.’) Of 80 keer? (‘Ik had nog wat tijd over op zondagmiddag.’) Of zelfs 100 keer? (‘Bij de 50ste denk je wel: het wordt nou een beetje eentonig!’) Vier Westlanders over de nieuwste rage: de Maeslantkering Challenge!

Met de beklimming van de Tourmalet in het vooruitzicht is het af en toe filerijden op de Maeslantkering. Vooral de laatste weken regent het hoogterecords op Strava. ‘Het gaat helemaal nergens meer over natuurlijk’, zegt Nico Mulder (Merida Reacto 5000), sinds maandag 4 juni officieus Westlands recordhouder met 100 beklimmingen. Hij loste fietsmaat en neef Pieter Verduijn (Specialized Tarmac S-Works) af, die een dag eerder tot 80 ommetjes was gekomen.

‘Een jaar of drie ben ik al eens 40 keer omhoog geweest. René Lievaart van onze fietsgroep heeft het al eens 50 of 60 keer gedaan. Een jaar of twee hoor je er dan niks over. Zondag zag ik Pieter ineens met 80 keer. Ik was maandag op tijd klaar met m’n werk en ik zou gaan fietsen. Normaal ga ik met een groepje, maar ik had die dag niemand. Dat komt best uit, dacht ik. En als je dan eenmaal begint, dan blijf je fietsen.’

Vrouwen

Wie denkt dat het alleen bij de mannen een soort kortsluiting in de hersenen is: sorry, dames. Sabine van den Berg (Specialized Amira) is zelfs een Maeslantkering-veteraan. ‘Twee jaar terug heb ik de kering 50 keer gedaan, vorig jaar 51 keer en dit jaar dan 52. Je hebt toch je klimkilometers in de benen. Nee, ik wilde geen 55 keer halen, want dan zou ik volgend jaar 60 moeten doen!'

Na afloop van de Amstel Gold Race van dit jaar: Sabine van den Berg (links) en Nico Mulder (midden) deden de 220 km met Vincent Groenewegen (rechts).

Rotweer

Die 52 van Sabine werkten op een Team Westland-avondje als pure epo op Leo Voskamp (Sensa Calabria), die er niet veel later 55 aftikte. Dat was twee weken nadat hij al een 40’er had gescoord. ‘Op een zondagochtend was het rotweer. Ik denk: ik ga mezelf eens pesten, ik ga vijf keer omhoog. Even m’n bovenbenen kapot maken. Die zaterdag had ik gevoetbald, dus ik had al aardig last van m’n lichaam. Maar die vijf werden er tien, tien werden twintig. Ik dacht bij de twintig: weet je wat, ik trek door!'

De Maeslantkering is eigenlijk een heuveltje van niks. Hij staat op een schamele 25ste plaats op de Nederlandse heuvelranglijst voor wielrenners. Slechts 250 meter lang, 6% hoogteverschil en een klim van 5 naar 20 meter. In Frankrijk heet zoiets: een uit de kluiten gewassen verkeersdrempel.

Leo Voskamp: eerst 40 keer, daarna nog eens 55.

Ander verzet

Een zware klim is het niet zegt Pieter Verduijn (Specialized Tarmac S-Works), de Westlandse versie van Nairo Quintana. In de tijd van Alpe d’HuZes reed hij al eens zes keer de Alp op, vorig jaar schopte Pieter het tot drie Tourmaletjes. ‘Het is vooral heel eentonig, iedere keer datzelfde korte klimmetje. Je moet alleen even uitkijken bij dat bochtje. Voor de afwisseling kies ik elke keer een ander verzet. Ach, je komt in ieder geval aan een paar hoogtemeters. Er waren een paar uit onze groep naar Limburg geweest, maar dat kost ook weer zoveel tijd.’

Leo: ‘In het begin moeten je bovenbenen wel wat power geven, maar aan het eind draaien je benen door, daar is de kering niet steil genoeg voor. Ik heb ook gevarieerd, heb al m’n versnellingen gebruikt. Binnenblad, buitenblad, staand, zittend, alles wat je maar kan bedenken.’ En Nico: 'Ik heb er elektronisch schakelen op zitten. Maar ik had ‘m het hele stuk in dezelfde versnelling staan om omhoog te gaan. Naar beneden hoef je toch niet te trappen.’

Tel bijhouden

De mentale zwaarte is herkenbaar. Nico: ‘Bij de vijftigste keer denk je wel: het wordt nou een beetje eentonig. Maar dan ben je al over de helft heen. Het is alleen moeilijk om de tel bij te houden. Ik twijfelde op een moment: heb ik er nou vijftig of zestig gedaan?’

Sabine: ‘Op een gegeven moment kom je in een flow. Je bent alleen maar aan het tellen, je zit echt in een roes. Eigenlijk zijn de eerste tien het zwaarst. Daarna ga je steeds harder.’

Strava-KOM naar beneden

Vooral naar beneden ging Sabine hard: op het Strava-segment ‘Côte de Maasland laat je maar vallen maar rem op tijd’ heeft ze met 75,2 km een KOM – in het gemengde klassement voor mannen en vrouwen. ‘Oh echt? Dat had ik nog helemaal niet gezien! Ik ben wel iemand die op de Maeslantkering vol gas naar beneden gaat. Op de Tourmalet is het anders. Maar ik vervang m’n remblokken regelmatig hoor. En pas heb ik nieuwe wielen in m’n Specialized Amira laten zetten, omdat de remranden versleten waren.’

Pieter Verduijn: van je familie moet je het maar hebben...

Eén dag recordhouder

Met 80 keer kon Pieter exact één dag genieten van eeuwige roem. ‘Zie ik de dag erna een filmpje van Nico: 100 keer! Ik had natuurlijk nooit verwacht dat iemand daar even overheen zou gaan. En ik heb eerst nog aan 100 keer gedacht, maar het ging die middag wel heel veel tijd kosten.’ Nico: ‘Waarom ik er geen 81 heb gedaan? De jongens moeten wel wat te verbeteren hebben natuurlijk!’

Want: bij 100 blijft het niet is de verwachting van de kenners. Leo: ‘Mooi toch? We zitten elkaar met Team Westland allemaal gek te maken. Maar dat er iemand nog eens de honderd zou halen, dat verwacht je niet.’ Recordhouder Nico: ‘Ik ben benieuwd wie er overheen gaat. Ik weet zeker dat er ezels zijn die het gaan doen. Je moet er alleen wel een middagje voor uittrekken. Ik had die middag 100 kilometer gemaakt. Toen ik thuis kwam zei ik tegen m’n vrouw: ik ben alleen maar even van ‘s-Gravenzande naar de Hoek gefietst!’