De avonturen van Dennis in Spanje, een waar gebeurd spannend jongensboek

Het is koud op Valentijnsdag in Peratallada, een vlek iets ten oosten van Gerona op de Spaanse landkaart. Een pelotonnetje van goed honderd renners maakt er bij zes, zeven graden het beste van tijdens een trainingskoers. Die worden hier tweemaal per week gehouden, op een autovrij parcours. De koersen zijn populair onder renners die in de winter trainen in Spanje. Ook het elite/beloftenteam van WWV is er, en met Coen van Kleef is er zelfs een ‘Westlandse’ winnaar na 92 kilometer in exact twee uur. Maar op de 52ste plaats van het gesloten peloton finisht de renner die zich het meest winnaar voelt: Dennis Ruijgt. ‘Vandaag heb ik het gevoel dat ik stap 1 heb gezet. En nu doorschakelen!'

El Hedonista. Zoek dát maar eens op in je woordenboek Spaans. Tip: iets met 'levensgenieter'...

Doorschakelen. Want meerijden op een woensdagmiddagrondje is pas een tussenstation. De echte eindstreep moet later dit jaar liggen, bij een anonieme meerdaagse rittenkoers tussen de eliterenners: renners die uitkomen voor een ProTourteam of een ContinentalProTeam. Desnoods ergens in een geasfalteerd oerwoud in Afrika. Als het maar een elitekoers is. Daarom heeft de Amsterdamse Wateringer zich voorgenomen een jaar lang als prof te leven.

Vandaag rijdt hij in ieder geval op profniveau mee. ‘Het was een trainingskoers, maar er stonden serieuze renners aan de start. WWV was er, er was een ploeg uit Frankrijk. Dat maakte het meteen echt. Het ging 46 in het uur! Het ging boven verwachting. Ik had echt power in de benen. In de vierde en laatste ronde van 23 kilometer ben ik zelfs nog een paar keer meegesprongen’, zegt Dennis, die nog steeds ook lid is van de Argos-Van Scheijndel-ploeg.

Dennis tijdens een trainingsronde zoals die hier tweemaal per week worden gehouden.

De ronde van Maasdijk

Sinds begin 2018 bivakkeert hij in Spanje, in Gerona. Het klinkt als een spannend jongensboek. Want hoeveel seizoenen is het nog maar geleden dat hij z’n eerste rondje om de kerk in het Westland reed? Die avond in Maasdijk hoefde hij nog nét niet door de traumahelikopter te worden thuisgebracht. Vorige zomer won hij tot ieders verrassing de ronde van ‘s-Gravenzande. En nu, op z’n 35ste, gaat Dennis alles op alles zetten om ooit nog eens die rittenkoers tussen de eliterenners te rijden. Z’n relatie was toch over, en zijn eigen bureau voor sportmanagement pakt hij over een jaar wel weer op. 

Campo Bicicleta

‘Ik leef dit jaar op m’n spaarcentjes. Gelukkig heb ik onderdak gevonden bij Paul Kneppers, een Delftenaar die hier in Spanje met Campo Bicicleta fietsvakanties organiseert. Paul hoorde over mijn avontuur en zei meteen: “Dennis, ik wil je helpen.” Ik mag bij hem overnachten en doe overdag allerhande klusjes. Dat varieert van het huis schoonmaken waar zijn gasten verblijven tot het maken van flyers voor zijn fietsreizen.‘

Het leven als aanstaande eliterenner is zo vervelend nog niet...

Trainer Laurens ten Dam

Twee, drie uurtjes werken op een dag. En voor de rest is het trainen. ‘In de avonden lees ik een boek of kijk ik een film. Maar het is elke dag op tijd naar bed, want je moet de volgende dag weer trainen’, klinkt Dennis als een echte prof. Zelfs z’n begeleiding is professioneel: zijn trainer heet Laurens ten Dam. ‘Die ken ik van het Johan Cruijff Institute waar ik een opleiding voor sportmanagement heb gevolgd. Ik heb er vorig jaar gestudeerd, hij dit jaar. Ik ben gewoon op Laurens afgestapt en heb gezegd dat ik een jaar lang wil leven als profwielrenner. "Wil jij me niet wat tips geven?" Wat bleek: hij wil na zijn carrière coach worden. Ik ben zijn eerste testcase, hij maakt mijn trainingsschema’s.’

Of het helpt? ‘Ja zeker. Vorig jaar deed ik maar wat. In 2017 reed ik iets van 7000 kilometer, na anderhalve maand hier zit ik al op 5000. De kilootjes vliegen eraf!'

Op hoogtestage in Colombia

En dan komen er nog een paar trainingskilometers aan, verklapt hij. ‘Ik ga van de zomer de Marmotte rijden en nog een vergelijkbare gran fondo in de Vogezen. En daar wil ik in de top 100, top 200 tussen de eliterenners eindigen. Daarna ga ik nog op hoogtestage: in Colombia! Ja, ik pak het nou helemaal bij de lurven ook. Als je echt wilt leven als een prof, dan moet je op hoogtestage. Die betaal ik van het geld dat eigenlijk voor onze nieuwe keuken bedoeld was. Ach, je moet wat doen om over je liefdesverdriet heen te komen...‘

Oké, het enige waar we niet jaloers op hoefden te zijn was het weer in februari: langebroekenweer.

Korte broek

Dennis zegt het met een lach. Want hij geniet hier elke minuut. Ook al is het weer voor Spaanse begrippen in februari beroerd. ‘Maar ik heb ook al in korte broek gereden hoor!’ En elke trainingskilometer komt hij dichter bij het doel, weet hij. ‘Ik wil laten zien dat ik kan aansluiten bij de goeie eliterenners. Er zijn continentale ploegen waar je niets verdient, maar die je wel willen helpen aan een plekje om te slapen en een voedselpakket. Dat is genoeg. En misschien mag ik in 2019 wel blijven. Anders ga ik weer naar huis, is het een leuk jaar geweest en pak ik mijn eigen bedrijfje weer op.'

En z’n materiaal? ‘Ik rij nog steeds op mijn fiets van vorig jaar, een Specialized Tarmac Sport. Maar nu ik deze stap heb gezet, heb ik me voorgenomen Sander maar eens te bellen voor een betere. Ik geloof nu dat de doelen die ik mezelf heb gesteld realistisch zijn. Want je kunt wel hard roepen, maar je moet het ook waarmaken.'

De avonturen van Dennis in Spanje: wordt vervolgd!